دیارهجرت
مادرافغانستان بزرگ شدیم ؛ پابه جوانی گذاشتیم از حوادث ورویدادهای وطن عزیزخود بجزناامیدی بهره نداشتیم و آرزوی توکل به لطف خداوند واتکای مافقط به نیروی ایمان بود .
عرصه برایمان تنگ شد باتهدید مواجعه شدیم ؛ پدران مانرابه قتل رساندند و خانواده را ازدست دادیم وارد دیار هجرت گردیدیم . دیدار هجرت لبریز از فیض و برکت وسرشارازعدالت اجتماعی بود .
به اصل موضوع می پردازیم ؛ مادونفرهریک خواجه نورالدین و خواجه ویس الدین متولدین سالهای 1990و1989میلادی درشهر کابل مرکزافغانستان دیده به دنیاکشودیم دریک خانواده روشن فکر پرورش یافته شامل مکتب گردیدیم مادرجنگ به دنیا آمدیم وبجز خطرات غم انگیزارمغانی نداشتیم وهن گام بادرک حقایق ؛ رویدادهای ناشی ازجنگ تبعیص نژادی ؛ زبانی وطبقاتی افکارماراتغیر داده به نشروارایه مضامین ونوشتن مقالات داخل اقدام شدیم که به فشاراعمال مجاهدین وجنگ سالاران موردتهدیدقرارگرفتیم .
هیچ فردی درچنین حالت نمیتواندبی تفاوت بماند :-
جنگ سالاران درشمال کشوردست به چوروچپاول زده جبه ئی به نام ذبیع الله شهید که ازقوم تاجک بودو استاد- اعطامحمدنوربحیث قوماندان ازآخرین قدرت خود ؛ چوروچپاولی ؛ تجاوزبه ناموس مردم دریغ نکرده گروه دیگری ماننددوستم ؛ صیاف وهابی ؛ مزاری ؛ محقق ؛ باریختن خون هزاران جوان ؛ پسر ؛ دختر ؛ پیروجوان دریغ نکردند .
مادوپسرکاکابخاطرکمک به این افرادناتوان وروشن ساختن اذهان مردم سعی وتلاش جدی بخرچ دادیم . صدای راکت وآوان حواس مردم راپریشان میساخت وخواب رابه آنهاحرام ساخته بود . دارایی های عامه ازقبیل کودبرق و انحصار مناطق دولتی به شکل شخصی وغیره ؛ دروقت حکومت ربانی ؛ استاداعطامحمدنور ؛ جنرال دوستم ؛ استادمحقق ؛ رسول پهلوان ؛ گلبدین حکمتیار ؛ صبغت الله مجددی ؛ عبدالرب رسول صیاف وغیره سالاران که تا حال دست شان به خون مردم آغشته است ؛ به زودی به سرمایه بزرگی رسیدند .این جنگ سالاران درانتخبات ریاست جمهوری جنگ سالاردیگری عبدالله عبدالله حمایت کرده بودکه بخش ازتقلب انتخلبلت درولایت بلخ به نفع عبدالله بوده است .
عبدارشیددوستم ؛ به صفوف مجاهدین پیوست بالاخره به قوماندانی رسیدوحزبی راتشکیل دادکه بااستعمال نیروهای جوانان درشمال ؛ تجاوزبه ناموس مردم جنایاتی است که دوستم انجام داده است . با آمدن مجاهدین و طالب، دخالت کشورهای همسایه غصب ملکیت های عامه، تهدید جوانان و حتی اختطاف کودکان ما را مجبور به ترک وطن کرد اگر ما مردم افغانستان دولتی با پایه های وسیعی میباشدیم و صلح در کشور ما تحقق پیدا میکرد هیچگاهی سرزمین عیز خود را
که زادگاه نیاکان ماست رها نمیکردیم در مملکتی که نظام به پایه های دیموکراسی، ازادی بیان استوار نباشد، تبعیض نژادی، لسانی، طبقاتی به اوج خود رسید باشد زندگی را برای مردم دشوار میسازد و مجبور به ترک خانه و کاشانه اش میکند.
ما به دولت دیموکراتیک آلمان پناه آوردیم جائیکه حقوق انسانی رعایت شده و انسان و نام انسانیت ارج و احترام میگذارند از دولت میزبان با رعایت حقوق بشر سپاسگذاریم.
